Sjellja ndaj refugjatëve – një njollë e turpshme

Sjellja ndaj refugjatëve – një njollë e turpshme

CIVIL – Qendra për Liri, është duke e ndjekur nga fillimi gjendjen me refugjatët e luftës, të cilët kalojnë nëpër Republikën e Maqedonisë, duke kërkuar shpëtim nga vuajtjet në vendin e tyre. Konstatimi i përgjithshëm është se institucionet e vendit tonë dhe në këtë krizë u treguan si joefikase, diskriminuese dhe të dhunshme. Kjo që ndodhë ditët e fundit në kufirin me Greqinë, edhe një herë tregoi se institucionet e […]

Qeveria prapë e tregoi fytyrën e vërtetë

Qeveria prapë e tregoi fytyrën e vërtetë

Ndalja skandaloze e Avokatit të Popullit Ixhet Memeti të ju drejtohet deputetëve të shumicës në Parlament, edhe një herë e zhveshi natyrën e vërtetë të partive në Qeveri! Edhe pse mundohen që para opinionit në Maqedoni të shfaqen si anë konstruktive në negociatat aktuele për tejkalimin e krizës së thellë politike, partitë në qeveri përsëri e treguan fytyrë e vetë të vërtetë. Në fakt, vendimi të mos i lejohet Ombudsmanit […]

Nuk e di pse më rrihnin!

Nuk e di pse më rrihnin!

„Kam pesëmbëdhjetë vjet, jetoj në familje ku flitet në gjuhë boshnjake dhe gjuhë shqipe, dhe mëson në paralele në gjuhë maqedonase. Në shtëpi flasim në përgjithësi gjuhë boshnjake, dhe shqip më pak flas, pak më shumë kuptoj. Jam i lumtur që jetoj në një botë me shumë ngjyra, në të cilin kam gjasa të mësoj për më shumë kultura dhe gjuhë. Për fat të keq, në vendin ku jetoj është […]

Një letër femërore tifozëve

Një letër femërore tifozëve

Të mos filloj menjëherë me shpjegime feministe për maçomenët, por, sido që ta ktheni punën, asnjë klauzolë normale nuk e arsyeton dhunën. Të merremi vesh, në një botë në të cilën asnjë nga alfa-burrat nuk do të pranojë se prapa ego-tripit të tyre të “numrave një” qëndrojnë gra të suksesshme, vështirë se një grua do të argumentojë diçka pa efektivitet. Dhe, këtu tanimë mund të fillojmë me dhunën. Gojarisht, nëse […]

Aman, mjaftë me armët!

Aman, mjaftë me armët!

Prapë lajme në mediume për plumba qorr. Këtë herë, për fat të mirë, përfunduan në një tendë të dikujt, në automobil të dikujt…, jo në mish. Aman më! Dasma është një prej ditëve më të veçanta në jetë për çdo çift. Por, në Maqedoni, shpeshherë kjo ditë e bukur shëndrrohet në horror për fqinjët, për kalimtarët e rastit, si dhe për qytetarët të cilët jetojnë në largësi të madhe prej […]

Sjellja ndaj refugjatëve – një njollë e turpshme

Screenshot (2)

CIVIL – Qendra për Liri, është duke e ndjekur nga fillimi gjendjen me refugjatët e luftës, të cilët kalojnë nëpër Republikën e Maqedonisë, duke kërkuar shpëtim nga vuajtjet në vendin e tyre.

Konstatimi i përgjithshëm është se institucionet e vendit tonë dhe në këtë krizë u treguan si joefikase, diskriminuese dhe të dhunshme.

Kjo që ndodhë ditët e fundit në kufirin me Greqinë, edhe një herë tregoi se institucionet e Republikës së Maqedonisë kanë kapacitet që vendin tonë ta paraqesin vetëm në dritën më të keqe. Civili kërkon nga pushteti menjëherë ta ndryshojë sjelljen e vet ndaj refugjatëve dhe në tërësi ta respektojë të drejtën ndërkombëtare. Janë të papranueshme krahasimet me sjelljen e vendeve të tjera ndaj refugjatëve, të cilën apologjetët e pushtetit dëshirojnë ta imponojnë, haptazi apo tërthorazi, në publik. Krahasimet e tilla mund të përshkruhen thjesht si një përpjekje e padenjë për ikje nga përgjegjësia.

Qeveria prapë e tregoi fytyrën e vërtetë

24 dekemvri

Ndalja skandaloze e Avokatit të Popullit Ixhet Memeti të ju drejtohet deputetëve të shumicës në Parlament, edhe një herë e zhveshi natyrën e vërtetë të partive në Qeveri!

Edhe pse mundohen që para opinionit në Maqedoni të shfaqen si anë konstruktive në negociatat aktuele për tejkalimin e krizës së thellë politike, partitë në qeveri përsëri e treguan fytyrë e vetë të vërtetë. Në fakt, vendimi të mos i lejohet Ombudsmanit të flasë në Parlament, është ilustrimi më i mirë i mendjes elitiste autokratike të VMRO-DPMNE-së dhe të BDI-së, që ftohtë sundon me Maqedoninë, pasi që me shkelma ishte e larguar opozita, me gjithë mediumet, më 24 dhjetorë të vitit 2012.

Nuk e di pse më rrihnin!

„Kam pesëmbëdhjetë vjet, jetoj në familje ku flitet në gjuhë boshnjake dhe gjuhë shqipe, dhe mëson në paralele në gjuhë maqedonase. Në shtëpi flasim në përgjithësi gjuhë boshnjake, dhe shqip më pak flas, pak më shumë kuptoj. Jam i lumtur që jetoj në një botë me shumë ngjyra, në të cilin kam gjasa të mësoj për më shumë kultura dhe gjuhë. Për fat të keq, në vendin ku jetoj është shumë rëndë të mbetesh me bindje të tilla sepse vlon nga paragjykimet.

Një letër femërore tifozëve

www.thestar.com.my

Të mos filloj menjëherë me shpjegime feministe për maçomenët, por, sido që ta ktheni punën, asnjë klauzolë normale nuk e arsyeton dhunën. Të merremi vesh, në një botë në të cilën asnjë nga alfa-burrat nuk do të pranojë se prapa ego-tripit të tyre të “numrave një” qëndrojnë gra të suksesshme, vështirë se një grua do të argumentojë diçka pa efektivitet.

Dhe, këtu tanimë mund të fillojmë me dhunën. Gojarisht, nëse kemi fat.

Aman, mjaftë me armët!

GunFreeZone - www.crimefilenews

Prapë lajme në mediume për plumba qorr. Këtë herë, për fat të mirë, përfunduan në një tendë të dikujt, në automobil të dikujt…, jo në mish. Aman më! Dasma është një prej ditëve më të veçanta në jetë për çdo çift. Por, në Maqedoni, shpeshherë kjo ditë e bukur shëndrrohet në horror për fqinjët, për kalimtarët e rastit, si dhe për qytetarët të cilët jetojnë në largësi të madhe prej vendit ku është ahengu.

S’dua të jem “nga ata të mirët”!

violence/selahafrik.com

Mësoja në një shkollë fillore të Shkupit, vërtet tejet të bukur nga jashtë. Gjithmonë e kam dashur shkollën dhe arsimin. Kryesisht më nxiste ta kanalizoj atë që e ndjeja thellë në vete. Dhe, e dija se mund ta shfrytëzoj atë potencial të pashtershëm. Por, në atë kohë, para dhjetë vjet, duhej patjetër t’i përshtatesh mjedisit etnik dhe fetar të cilit i takoje. Unë isha përjashtim nga rregulli, gjë që u tregua e mirë për mua. Me një pjesë të “tajfës” sime, siç i quaj edhe sot shokët e fëmijërisë (disa prej tyre nuk i kam parë me vite), ndonjëherë i kujtoj kohërat kur na ndiqnin grupe fëmijësh më të moshuar, për të na rrahur, vetëm për shkak se nuk e kishim përkatësinë e tyre etnike apo orientimin fetar. Ata nuk e dinin se unë nuk jam maqedonas. Nuk i interesonte, nuk pyesnin dhe gjithmonë na rrihnin së bashku, e ne e duronim tërë këtë së bashku.